Сатаниел

„Розеви списоци„ се нарекувале листите со имиња на хомосексуалци кои германските тајни служби ги воделе заради прогон и чистка на „неподобните елементи„. Да беа денес оперативни истите служби, нивната работа би била полесна од кога било. Gayromeo, gaydar, smokva се имињата на новите розеви спосоци во кои се наоѓаат профилите на илјадници хомосексуалци, бисексуалци и лезбејки. Но овој пат секако доброволно, бидејќи се работи за дејтинг сајтови во кои секој може да си отвори профил, да го пополни со лични податоци и да стапи во контакт со други корисници. Нема потреба да се прашувате веќе од каде му дошла на Зукерберг идејата за фејсбук. Но додека денешните клинци допрва ги учат цаките околу тоа како се фаќа женска или дечко на фејсбук (кого да аднеш, кој манипулира со profile pics, кој е манијак, кој не итн.), педерите уште пред 10 години се чини го имаат апсолвирано овој „новитет„ и тоа до таа мера што геј културата денес не може да се замисли без овие средства за комуникација.

Како беше во ерата пред гејромео, речиси и ретко кој се сеќава. Од постари педери, го имам слушано муабетот дека многу многу одамна пред Христа, уште пред да постоеше компјутер, имало јавен крузинг на железничка, на Терминал (сега кај што е црквата Богородица на Трифке), по јавни тоалети… Потоа се појавија секс огласи во М-Експрес, на ТВ Амазон и на Тв Крт после 12, во стилот „Господин 35 год. бара помлад господин за дискретни средби.„ Културно, отмено, небаре воопшто немаат намера да се ебат, туку да пијат чајче од кинески порцелан. Потоа дојде Мирц на дајл-ап, арно ама дигитални фотки беа уште мисловна именка. Од таму потекнува праксата што дури и денес тешко се искоренува, кога некој ќе ти рече “asl pls” иако ти го гледа профилот на кој убаво стои дека си машко од Скопје со дваесет и кусур години. Или не дај Боже да ти рече „опиши се„, па тогаш почнуваш како на хот-лајн да измислуваш цифри „185цм, 90 кг, 20цм, 90-60-90, атлетски граден, плави очи, сина шапка, црвено шалче, црвено носе..„

Не знам точно кога фатија корен gayromeo и останатите геј-дејтинг сајтови, но битно ја изменија сликата на геј дејтингот. Тие дојдоа како благослов пред се во провинцијалните средини (во кои спаѓа топтан цела Македонија сосе Скопје) каде постоеше минимална или сосема никаква геј-инфраструктура. Интернетот ја донесе геј-револуцијата во ова општество во кое хомосексуалноста беше кривично дело се до 1996. Наеднаш никој веќе не беше осуден да скапува очајнички мислејќи дека е првиот и последниот педер на светот, бидејќи со неколку клика на маусот лесно можеа да се најдат истомисленици во поблиската околина, каде и да е тоа. За многумина, дури и можноста да прават муабет со други гејови преку илјадници километри оддалечени од нив, беше и останува просветление во однос на алтернативата на затуцаноста на родното место.

Иако во Скопје постои каква-таква геј супкултура, за многу луѓе кои израснале во конзервативни кругови (тип на пријатели, фамилија, школи) ситуацијата практично не е ништо поразлична од македонските села. Па така, имаме дневен дотур на „дискретни бисексуалци„, некои женети, некои со девојки, но сите по правило со комплекси и кои се чини не се во можност да остварат комуникација со друго машко подалеку од линијата кур-ебам-њам-њам. На другата крајност постои категорија на професионални педери, кои сосема профи се достапни за секс 24-7, целиот нивен живот (од пријатели, музика, облека, до избор на десктоп) е организиран околу идејата да се биде геј и на чии профили постојано демне опасноста да те пресретне фул-скрин слика на нивниот намачен чмар. И секако, се она помеѓу овие две крајности.

За разлика од фејсбук-флертот, тука никој не е присутен со своето име и презиме, а малку се и оние што ставаат сопствена слика, а да не е обезглавена или дигитално унаказана. Очекувано, ова создава објективни проблеми доколку барате дечко што би ви се допаднал физички, а вие не знаете како тој физички би можел да изгледа (поточно, знаете како му изгледа курот, задникот и/или телото, односно комплетно инверзна ситуација од FACEbook). Но како надоместок, можете речиси се да дознаете за неговите преференци: каква музика слуша, на што се пали (садо-мазо, фистинг, dirty sex) колкав му е, каква улога преферира во секс итн. Има и простор за текст, но владее мислење дека и онака никој не го чита, како што не го читате ни упатството што ви го даваат кога ќе си купите некој нов апарат.

Со други зборови, да ги вртиш профилите на ромео е како да вртиш каталог за мобилни. Најбитниот впечаток е изгледот, шминката и неколку клучни параметри. Гејромео и онака функционира како pre-screening форум, бидејќи обично разговорите за многу кратко време се префрлаат на МСН (поради можноста за камера), од каде по многу долго време може да се префрлат и во живо. Веројатно сум циничен, но ова зависи од тоа за која цел разговарате. Ако сте за инстантен секс, може уште истата вечер да ви се посреќи со некој од професионалните гејови од погоре. Ако сте за врска и емоционално поврзување, можете да поминете месеци разговарајќи онлајн со еден тип и кога ќе го сретнете да сфатите дека нема ништо заедничко со сликата што ја имате за него (и буквално и фигуративно).

Но настрана сите предности на лесен избор кои ги имаме со дејтинг-сајтовите, постои и нешто вредно што се губи од „традиционалниот„ начин на запознавање дечки кој тука никогаш и го немало. Можеби покрај целата таа претерана изложеност, усмереност и предвидливост на онлајн дејтинг-от се губи факторот на изненадување, способноста да се соочиме со непознатото и неочекуваното, да бидеме изненадени од ситуацијата, од дечкото, од моментот кога дознаваме флертувајќи дека некој што ни се допаднал како човек со свои интереси и свој живот исто така, сосема случајно, е геј и не свиѓа. Можеби ми е посекси да бидам изненаден од 16-те сантими на дечкото што ме освоил со начинот на кој се смее, отколку од дваеската на дечкото што ја закачил уредно на својот профил за да импресионира. Можеби, велам можеби, традиционалниот дејтинг ќе биде моментот на нашата конечна еманципација.

-

За крај една штосна пародија на сајтот

Каква врска имаат гејовите со стандардот на живеење? Многу директна и правопропорционална, излегува. Феноменот прв пат го објасни проф. Ричард Флорида во својата книга „Подемот на креативната класа„. Типов земал листа на голем број американски градови и ги рангирал според економската благосостојба. Прашањето било која од еден куп демографски статистики ќе се покаже како најточен предиктор на економскиот стандард. Излегло дека застапеноста на геј луѓето и на уметниците (што тој го измерил со т.н. Gay-Bohemian Index) била најдобриот индикатор за економскиот просперитет на градот (мерен преку вредноста на становите, која од друга страна е високо корелирана со БДП и просечната плата). Со други зборови, колку повеќе геј журки и уметнички настани имало во градот, толку бил тој економски понапреден.

Е сега, златното правило во статистиката е дека ‘Correlation doesn’t imply causation.‘ Педерите и уметниците не се по правило економски попродуктивни од „нормалните„ и самото нивно присуство нема да ги качи платите. За жал, и да увезат неколку илјади Скопјани, и секој ден да организираат геј журки во хомофобичниот Прилеп, цената на тутуно пак ќе остане иста и никој нема да се збогати. Но несомнено е дека постои силна поврзаност помеѓу двата феномена, најверојатно во форма на заеднички фактор што истовремено позитивно влијае и на економската состојба и на прифатеноста на геј луѓето и уметниците во урбаните центри. За да ја објасни оваа поврзаност, професорот Флорида ја создаде теоријата на креативната класа, според која во новата економија, креативноста и иновацијата се најважниот човечки капитал кој одредува кои земји и градови ќе можат успешно да конкурираат и просперираат во глобалната економија. Денес повеќе од било кога, идеите, а не големите производствени капацитети, се тие што носат пари, бидејќи во ерата на дигиталната информација стана многу лесно добрата идејата да има глобален економски и културен импакт. Доволно е само да се погледне листата на најуспешни компании во последните години: Apple (идеја за дизајн), Google (идеја за организирање на информации), Facebook (идеја за веб-сајт), Microsoft (идеја за софтвер).

Но од каде доаѓаат идеите? Зошто секогаш се чини дека добрите идеи се случуваат само на одреден број места (Америка, или уште поконкретно – Калифорнија), иако сите луѓе во светот имаат мозок, што значи и еднаков капацитет да им текнуваат работи? Очигледно, мозокот не е доволен; потребен е и креативен талент за да може на мозокот „да му текне„. Креативниот талент може да се најде во изобилство кај т.н. креативна класа: збирштина од млади иновативни научници, инженери, дизајнери, забавувачи, кои ги привлекува истиот тип на еклектични, динамични места каде што геј луѓето и уметниците се собираат. Оние градови кои најадекватно може да одговорат на потребите на креативната класа, да ги задоволат нивните софистицирани вкусови, да ги прифатат нивните нетрадиционални животни стилови, тие се и најатрактивни за талентираните млади имигранти. Денес светските метрополи како Њујорк, Сиетл, Сан Франциско, Амстердам, Даблин, Лондон, Барселона се натпреваруваат да го привлечат кремот на светскиот талент од секаде во светот. А кога младите креативци одлучуваат каде ќе одат да градат кариера, се чини дека како репер за отвореноста и привлечноста на едно место ја земаат геј и арт сцената што тоа ја има.

За да ја испитаме теоријава на домашен терен, направив една мини-анализа на геј-индексот на македонските градови наспроти просекот на платите. Геј-индексот го пресметав преку бројот на регистрирани јузери на геј-дејтинг сајтот gayromeo.com на секои 1,000 возрасни мажи за оние градови во Македонија во кои има поголема бројка регистрирани корисници (за жал само 7 такви). Значи, повисок геј-индекс означува поголем % зачленети мажи од дадениот град. Додека за просекот на платите апроксимативно е земен (expenditure-based) БДП по глава на жител за соодветниот град. И… та-дам, та-дам…немаше никакво изненадување – многу педантно излезе линијата на корелација на графикот.

Теоријата на Флорида држи и за Македонија. И без бројките, јасно ми беше и од лично искуство од големиот број на високо-образовани гејови од други градови кои сум ги сретнал, за кои најважна причина што дошле во Скопје е релативно поголемиот степен на gay-friendliness во „метрополата„. Веројатно како што има миграција кон Скопје, така има миграција и од околните села или помали градови кон други „регионални геј-центри„ како што се Битола или Охрид. И уште побитно, како што има миграција на талентирани педери кон Скопје, така има и емиграција на уште поталентирани педери од Македонија кон белиот свет каде никој кур не го боли со кого се ебеш се додека работата си ја извршуваш чесно, професионално и креативно.

Само да се пофалам дека педантно изархивирав повеќе од 100 постови у задниве, колку?, 4 години. Бреj, како лета времево. И Блогерајов не е веќе тоа што беше. Ама сеедно, да најавам дека во иднина ќе ме има далеку почесто околку до сега. Се читаме и понатаму со сите оние што се уште веруваат дека мислата не може да се набута во 140 карактери без да се претвори во интелектуален фаст фуд.

Како што ветив пред година дена, еве го репринтот на постот кој мораше да се случи и денес конечно се случи. Откако ќе спласне ука-буката околу вандализмот на клеро-фашистичките орди ќе остане симболичното значење на денот (10/10/10) на кој Србија реши да го промени курсот. Македонија уште чека на својот 10/10/10.

——————————

Во еден од првите постови на блогов пред повеќе од 2 3 години напишав:

„Белград после срамот во 2001 не најде сили за уште еден Прајд. Тој Јуни 2001 во Србија се одигра уште една епизода од транзициониот кошмар во кој земјата веќе 15 години тоне. Брадати православни муџахедини и бричени ариевски глави крвнички се вдадоа по луѓе кои храбро излегоа на улица за да во очи на цела српска гомнарија кажат „Јас сум хомо и горд сум поради тоа.„ Имајќи ја предвид големата толеранција и слобода која ја уживаа во српското општество, тие педери и лезбејки кои се појавија на парадата направија дело ништо помалку херојски и помалку значајно од делата на Ганди, Мартин Лутер Кинг, Мендела, студентите на Тјананмен. За жал српската реалност беше преморбидна за да им даде шанса на слободоумните идеали. Но како што велат Америте “It’s not over till the fat drag queen sings.” Гејпрајд во Белград ќе има, само прашање на време е кога пак. А овие момци и девојки се хероите на времето кое доаѓа, кое задоцнило малку зад нивниот слободен дух.„

Бев во право. Времето задоцни точно 8 години и 3 месеца 9 години и 4 месеца. На 20 септември 10 октомври во недела ќе се корегира историската дискрепанца, ќе се оствари аманетот кој го оставија раскрварените активисти од 2001 – ќе се одржи првиот геј прајд во Србија. Никој не може да избега пред историјата. Историјата ја правиме ние, но уште повеќе таа не прави нас. Таа несопирлива и непредвидлива сила пред која ниедна од човекот направена брана не може да додржи, се рони како зрнца песок во поплавата и се носи по ѓаволите.

Во недела во срцето на „православниот Иран„ на улиците ќе маршираат најхрабрите, најслободните, „најпоносните„ педери и лезбејки од цела Србија. Да не се залажуваме, недалеку од нив ќе маршираат и во многу поголем број орди во кои сумата на IQ ќе остане пократка за четврта цифра, во кои омразата кон самите себе бесполезно ќе се обидуваат да ја истурат врз луѓе кои никогаш ниту ги сретнале во животот и од кои зборот „Бог„ ќе биде до толку злоупотребуван, што верувам дека доколку навистина постоеше Бог, тој самиот ќе се укинеше откако ќе ги видеше овие свои верници. Но тие кутри душички не се важни. Најнакрај, силата на правдата не смее никогаш да попушти пред силата на бројките. Просечниот ум и да го помножиш со илјада пак добиваш просечен ум. Она што е важно е дека на Књез Михајлова ќе се развие знамето на виножитото, а дека под него ќе одат обични граѓани, активисти, амбасадори, пратеници и министри. Оваа парада е осудена на успех, и тоа никој не може да го спречи. Ниту 50,000 контра-демонстранти, наспроти 5,000 полицајци, наспроти 500 учесници. Но тоа ќе биде успех кој нема да се мери со бројки, туку преку оддекот на неговата симболична вредност – а тоа е дека во Србија постојат луѓе кои одбиваат да се кријат поради тоа што се и постои општество кое со силата на законот ќе го брани тоа нивно право. Тој успех ќе биде истовремено и херојски акт среде лудило, но не залудна жртва, туку напротив – сигнал за почеток на една (р)еволуција на свеста која конечно еден ден ќе ја добие војната против клеро-фашизмот.

Но зарем не се чудите како е можно сево ова да се случува во „православниот Иран„ на Балканот? Како се најде Србија во ситуација да влада избрана од широкото мнозинство застане зад загрозените права на не така тесното малцинство? Зарем не беше „православниот Иран„ баба Рогата пред чиј лик дури и ние си земавме да право да бидеме самозадоволни и супериорни? Зарем не беа Србите најзалудените национал-шовинисти на Балканот кои со нивната милитаристичка ароганција ја сведоа Голема Србија на Белградски Пашалак? Зарем не бевме ние тие „умните, толерантните и личните„? И да и не. Немам причина да верувам дека Србите и понатаму не се истите тие кретеноидни навивачи, ортодокс-муџахедински брадоњи, турбо-фолк ропаци. Сигурно нема да ги голтне земјата таквите. Но Србите се и млади, образовани, космополитски ориентирани луѓе, кои не сакаат нивната иднина и надеж за подобар живот да биде заложник на национал-идеолозите, на црквата, на примитивноста на нивните сограѓани. Србија успеа да создаде таква критична маса на прогресивни сили затоа што Србите како народ имаат негувана традиција на образование и култура, кои историјата била така љубезна да им ги „подари„ (можеби и сами се избориле, кој знае). Во Србија се чита, се играат претстави, се прават светски филмови, се произведува огромен број на инжињери, математичари, физичари, хемичари, медицинари, уметници (кои потоа во не мал број завршуваат во странство како едни од најдобрите во своите области). Истото важи и за Бугарија. Затоа и колку и да се утепани, уназадени, економски поразени овие две земји ќе изникнат од пепелта како феникс, и ќе го проголтаат како ситен залак жарчето кое спокојно си тлее од страна, т.е. нас. Исто како што Западна Германија по војната го направи најголемиот историски камбек благодарение на колективната интелигенција во која со векови било вложувано. Македонија нема ништо од тоа, или поточно кажано, има многу малку, а и тоа малку што го има не пропушта шанса да го плука, критикува поради неговиот инцидентен успех, зошто се осмелило да ја извади главата од жабарникот, наместо да чучи тука со сите и да дише од смрдеата.

Нека не се сомнева никој дека Povorka Ponosa 2009 2010 е случајност или дело на мал број идеалисти. Не, таа е резултат на Српската интелигенција и оптимизам, кои конечно се најдоа на вистинското место во вистинското време. Многу паметно го направија тоа браќата Срби. ЛГБТ здруженијата наместо да ги праќаат своите активисти во самопожртвувани маченички мисии, како пилци на отсрел во 2001, сфатија дека неопходен предуслов за да има парада е искрената и безрезервна поддршка од владините институции. Без искрено владино залагање за заштита на правата на ЛГБТ луѓето, ниту парада ниту еманципација не е можна. И чекаа луѓето, и кога дојдоа про-српските политичари на местото од про-мафијашките, дочекаа конечно и ја закажаа парадата. Но тоа е само еден од двата предуслова. Вториот се лезбејките со муда и педерите без пички. Не мислам тука на транссексуалците (односно и на нив, јасно), туку на храбри и ангажирани млади луѓе кои се борат за правото на видливост, безбедност и недискриминација без разлика на сексуалната ориентација.

Македонија не го исполнува ниту првото, а ниту второто се плашам. Имаме претседател кој верува дека хомосексуалците „немаат никаков проблем„ и дека „тие самите се изолираат„. Имавме градоначалничка (Аларова на Центар) која забранува јавни манифестациии со геј предзнак и најнакрај, имаме Влада која со вообичаено лицемерие ќе го донесе законот за заштита од дискриминација по основа на сексуална ориентација меќу другото (кај и да е, најпоследен), а како и многу закони, ќе нема намера да го спроведува во пракса. Поради тоа, еден од главните виновници за очајната позиција на ЛГБТ луѓето во македонското општество се неговите институции. Другиот сме си самите ние со нашата заглушувачка тишина. А најмалку виновни би ни биле хипотетичките екстремно-десничарски групи, кои во земја летаргична и неинвентивна како нашата, не би имале капацитет ниту самите да се измислат.

Белград – Поворка поноса 2009 2010 – Само напред! Нашите очи ќе бидат свртени кон вас.

Aко за една област важи синтагмата „Од премногу дрва не се гледа шумата„ тоа е политиката повеќе од се друго. Но има еден особено горлив проблем во оваа шума, за кој секоја чавка денес се огласува да си го каже мислењето, па што не би го и ние овде споделиле нашето скромно мислење.

Мит бр.1: Грција ни е пријател со кој имаме само едно нерешено прашање, но тоа не е причина да не соработуваме на други полиња.

-Пред некој ден разбравме дека грчките туристички агенции ги условиле српските бизнис партнери да ги откажат аранжманите за Охрид доколку сакаат да продолжат да соработуваат. Не само што каква било координирана акција за бојкот на грчките производи и услуги овде не е можна, туку ние како за инат одиме таму на одмор да им ги оставаме парите, што дури и самите Грци се чудат. Кога почнаа да се шират првите информации околу задолженоста на Грција, се појавија некои фаци што не убедуваа дека не треба да се ситиме на несреќата на Грците, не само бидејќи можело да се прелее кај нас, туку и бидејќи не било добрососедски да се ситиш на туѓата несреќа. Ваквите језиво-христијански, криво насадени ставови се последица на тоа што значаен дел од луѓето веруваат во мантрата која ја повторува секој грчки политичар, а тоа е дека тие се наши пријатели, со кои имаме само еден проблем.

Megali idea

Њузфлеш – со Грција сме во војна од 1870 па навака, кога Султанот и дозволува на Бугарската Егзархија да почне да врши црковна дејност на територијата на Македонија, а Грците како одговор ја засилуваат елинизацијата во сите области. Од тогаш па навака започнува војна околу Македонија, која се уште не е завршена, бидејќи иако територијата е поделена, духовното наследство на Македонија се уште не е дефинитивно распределено. Како може да сме биле во војна, кога Македонија на ни постоела тогаш, ќе праша некој? На сличен начин како и денес – без воопшто да бидеме свесни за војната, додека противникот трпеливо работи на своите освојувања (Македонија е вклучена во Мегали идејата на Веницелос уште од 1844). Ако и барем бегло фрлиме еден поглед на развојот на словенската писменост во Македонија ќе забележиме дека коинцидира со стагнацијата на грчката. И обратно, кога и да просперира грчката писменост, тогаш словенската била потисната и назадувала. Но тоа е сосема нормално секаде во светот каде тектонски се судираат две различни културни плочи. Сепак, судирот околу Македонија никогаш и не бил стриктно помеѓу грчката и словенската идеја, туку помеѓу грчката експанзионистичко-империјалистичка политика и македонската национална револуционерна борба, која во добар дел ја конципирала македонската идеја на космополитски основи. Ова е конфликт што тлее и денес и се додека не се реши прашањето за македонското духовно наследство, кое се прекршува на прашањето за името, ќе продолжи да се влече и во иднина. Како можете и понатаму да тврдите дека Грција ни е пријател, кога пред само 15 години имавме потполно трговско ембарго, налик на она што Американците му го наметнаа на Иран? Како можете и понатаму да тврдите дека Грција ни е пријател кога е општо познато дека пред само 18 години, кога Македонија беше најкревка по распадот на Југославија, грчкиот демократски избран премиер Мицотакис му предложи на Милошевич заедно да ја окупираат и поделат Македонија?! Пред само 60 години Грците ги палеа селата на Македонците во Егејска Македонија, пред 100 години освоија пола територија на Македонија, пред 110 години вршеа терор како дел од т.н. Македонска Борба, која и ден денес ја слават како светла точка во својата историја. Пред пар месеци ни лупнаа и второ вето, а богами нема да згрешам многу и ако речам дека во заднава декада имаат замешано прсти и во атентат на барем еден наш претседател. Кога ќе се земат сите овие факти предвид, само мазохист или личност без трошка историски сенс може да тврди дека Грција ни е пријател. Ако не ни е пријател, тогаш останува варијантата дека ни е непријател. А со непријателите не може да се постапува како со пријатели. Тоа е реалноста, која ни се допаѓала или не, мораме да ја разбереме и прифатиме. Доколку со непријателите постапуваме како со пријатели, бргу ќе ни дојде крајот. Бидејќи Грција е значително посилен противник од нас (како инаку би ги објасниле сите историски загуби на долг рок, иако сме почнале со значителни предности во население и територија во 1870?), не изненадува што како нација ние се плашиме од неа. Тој страв во главно се манифестира на два начина. Првата група живее постојано во некој фиктивен свет на love, peace and unity, одрекувајќи дека воопшто имаме непријатели, бидејќи кога не го гледаш, тој ти се чини помалку страшен; додека втората група е дотолку преплашена, што запаѓа во национална хистерија и со тоа самата се компромитира.

Мит бр.2: Благосостојбата на Македонија е во интерес на меѓународната заедница.

Овој аргумент најмногу се вергла од „еманципирани„ новинари, кои подмочани од стравопочит пред „меѓународните фактори„, ни пренесуваат пораки во кои изгледа само тие веруваат. Дали има нешто случајно во тоа што и грчките политичари и меѓународните, кој како дојде, не уверува дека сакаат да ни помогнат и дека доброто на „оваа земја„ е во нивен интерес. Дали доколку тоа беше навистина така, ќе имаа потреба тоа толку да го потенцираат? Прво, самата идеја е смешна – во нивен интерес може да биде само она што е во нивен интерес, односно да не зазвучам ко Џоле, нивното сопствено добро. Тоа е така по дефиниција, како што секој што работи во дипломатија ќе ви потврди. Точно е дека често пати интересите на големите и малите се совпаѓаат, но тоа воопшто не мора да биде случај. Всушност, особено земји како Македонија, за кои историски гледано воопшто не било случај, би требало тоа добро да го знаат. Поделбата на Македонија во Букурешт е извшрена под покровителство на целата таа меѓународна заедница. По некоја „случајност„, имав пристап до архивите на Германското министерство за надворешни работи, поточно до стенограмите кои се испраќани на релација Берлин-Букурешт на дневна база за време на конгресот. Језа да те фати колку Бизмаркова Realpolitik има во сето тоа и ниту најмал обзир за човечките судбини со кои си играат на теренот. Единствена грижа на меѓународната во однос на малите земји и тогаш била и секогаш ќе биде целта да се избегне војна и обезбеди стабилност, бидејќи војна и нестабилност носат огромни економски загуби за сите инволвирани страни. Размена на територии и население, асимилација на национални групи, манипулација со идентитети се само евтино (за нив) средство за да се постигне таа цел. Воопшто нема никаква теорија на заговор овде, бидејќи не може да е заговор она што е општо позната и прифатена историја од сите светски историчари. Зарем имаме каква било причина да веруваме дека денес работите функционираат поинаку? Зошто воопшто историските законитости (кои пред се, се законитости на личните интереси) би престанале да важат денес? Зарем сме во некое ан-историско време, во кое сите сме неверојатно понапредни и поеманципирани отколку пред 50-тина години? Грција не ќе можеше да ги реализира сите тие акти на агресија во последниве 20 години без сесрдечна помош и поддршка од ЕУ, на која и самата таа е член. Истата таа ЕУ која гази по сопствените принципи на слобода на самоопределување, бидејќи да не забораваме, вредностите врз кои почива ЕУ се создадени како анти-теза на нацизмот, кој се залагаше за негирање и бришење на некои „неподобни„ нации. (мада причините за нејзиното создавање од страна на САД се сосем други, но и тоа е друга тема). Иронично, тоа не става нас во позиција на одбрана на европските вредности, кои ЕУ со своето реал-политичко дејствување ги загрозува. Секако, нема многу сатисфакција во тој факт, доколку на крајот на денот ние сепак ја загубиме битката, но можеби тоа е единствениот аргумент што ни преостанува, кога веќе го немаме аргументот на силата. А правдата во реалноста не е предодредена на победи. Најдобар доказ може да ни биде сопствената историја на националното движење кое изобилува со прогресивни, благородни фигури, кои не правеле разлика по националност, вера, социјален статус, национална идеја во чие име не се величале крвави монархии, не се вршеле прогони, не се воделе граѓански, империјалистички или окупаторски војни, но на крајот сепак сме наебале.

Мит бр3. Решението на проблемот со името ќе биде корисно за двете страни.

Тоа многу зависи од конкретното решение, не? Но многу поверојатно е дека едната страна ќе излезе од спорот диспропорционално пооштетена од другата, како што обично бива во сите војни.

-

Немам намера да наметнувам вредносен суд дали правото на самоопределување, а преку него и духовното наследство на Македонија, е доволно вредно само по себе да се брани по секоја цена. Тоа е нешто што секој има право сам за себе да си одлучи. Но сметам дека е важно кога секој од нас ќе одлучува да има една реална претстава за состојбите околу нас и тоа е тоа што овде сакав да кажам.

Ако за една област важи синтагмата „Од премногу дрва не се гледа шумата„ тоа е политиката повеќе од се друго. За разлика од правото, таа не се однесува на законите. Напротив – таа е дефинирана токму на оние области кои се ослободени од правила: меѓународни односи, конституирање на државите, просторот во кој правилата се заобиколуваат, игнорираат, злоупотребуваат и создаваат. Секој е играч во игра во која нема правила. Но добар (способен) политичар е многу различно од морален политичар, дури и спротивно едно на друго. Да ја земеме Ванковска за пример. Ванковска е морален тип на политичар. Секогаш е загрижена и се бори за правдата на малиот човек, го критикува системот, ги критикува големите сили, ги критикува сите политичари за корумпираност, и од власта и од опозицијата. Нема што нема, а да не се сложиме со неа во принцип. Од друга страна, што фајде од сета таа критка? И мене ми е мило за сите нејзини обожаватели, но критиката има поента само доколку има потенцијал да промени нешто.

Добриот политичар заемно се исклучува со моралниот политичар. Ова е толку очигледно, што по малку е чудно како некои луѓе не го капираат. Да објаснам зошто: Секој за себе мисли дека е морален, или барем би сакал да биде морален. Од друга страна, за да можеш да спроведеш нешто во пракса неопходно е да си добар политичар. Логично следи дека сите спроведливи морални дела до сега веќе се спровеле, па остануваат само оние кои не се толку еднострано морални или оние кои не се толку лесно спроведливи. Да се биде добар политичар значи да се биде ефективен, а да се биде ефективен при една ваква рамнотежа значи да се спроведуваат неморални дела, односно да се биде аморален. Секако, ова не значи дека не може да постои во основа морален и неверојатно способен политичар, кој би можел ефикасно да спроведе претежно морални дела, но поентата пред се ми е дека врската на овие две е заемно исклучителна, а не дека се надополнуваат една со друга како како што вообичаено се мисли. Моралниот политичар мисли дека може да промени се, но на крај не успева да промени ништо. Добриот политичар е свесен за неопходноста на сегашната ситуација, знае дека се е така, бидејќи не може да биде инаку. И од тоа совршено добро разбирање на ситуацијата произлегува неговиот капацитет да промени нешто. Но тој капацитет може да се реализира само преку неморални, односно морално проблематични дела.

Голем број луѓе веруваат дека сите политичари се корумпирани, неморални, но дека како политичари многу ги бива и успеваат да го постигнат тоа што го сакаат – да дојдат на власт. Тезата овде ми е дека Македонија до сега не патела од недостаток на морални политичари, туку напротив – патела од недостаток на добри и аморални политичари. Тоа се политичари кои нема да се плашат убаво да загазат во територијата на морално проблематичното: да отпуштат пола неефикасна јавна администрација, да лустрираат се живо и диво, да престанат да субвенционираат земјоделци, да го „укинат„ социјалното во замена за Њу Дил, да ги десегрегираат школите, отворено да застанат зад правата на педерите, да научат Албански, да и кажат фак ју на Грците и меџународната од една страна, а да извршат неизбежно „национално предавство„ со промена на името од друга страна… Такви политичари нужно е да се аморални. За да им успее сево ова тие мора да знаат како да лажат, како да манипулираат, како да го спакуваат сиот овој неморал во привлечна амбалажа, бидејќи инаку никој нема да ги избере. А ако никој не те избере, тогаш и сиот морал на светов ти е џабе. Во таа смисла, може да се каже: Она што е неопходно е праведно повеќе отколку она што е праведно е неопходно.

Дежурниот куродудлач на Америкаците, Ана Ангелова, не пропушта прилика да ни испорача редовна неделна доза „компаративна анализа„ помеѓу нашето заостанато општество и американскиот идеал кон кој сите ние стремиме. Во случај да ги пропуштивте CNN оваа недела, тука е Ана да ви пренесе од збор до збор што американскиот мејнстрим (поточно демократите) мисли по најважните глобално-политички збиднувања во светот. Жално е што Никола Гелевски мисли дека може CNN да ни го продава како авангарда, а Ана Ангелова како колумнист. Во најновиот текст, Ана не кара нас, „умствената катастрофа од суштества„, кои слават Водици и се молат на Господ да не ги заборави, наместо да морализираат за Хаиќаните и нивното корумпирано општество, како што тоа го прават во Ју Ес оф Еј.

Имено, Американците и воопшто никогаш не веруваат дека „Господ некого заборавил„. Кај нив постои една интуитивна врска со кармата на каитализмот, дека за секоја несреќа што ќе те снајде, сам некако си допринел и сам треба да си ја понесеш одговорноста. Хуманитарната помош може да биде исклучиво милостиња, а не меѓучовечка обврска. И сосема малку политичка имагинација треба за да се разбуди тој инстинкт и да се стави во служба на воено-политичката машинерија. Во последната недела, американскиот и канадскиот(!) медиумски простор се окупирани од анализи и експерти кои ја дисекцираат политчката некадарност на Хаити да се справи со кризата, корумприаноста на сите нивоа, и ова е многу битно – неопходноста да хуманитарната помош која ќе се намени за Хаити биде администрирана и имплементирана од американски органи. Обичниот граѓанин веќе е цврсто убеден дека „доколку сакаат помош, треба да ни дозволат да им ја дадеме под наши услови, а не да ја испокрадат, како што правеле досега„.

Како што и Ана верно ни пренесува, Хаити до сега имал добиено 2.6 милијарди долари помош за инфраструктура, но „не покажал никакви резултати„. И уште: „Доколку се погледне во политичкото водење на Хаити, станува јасно дека катастрофата е резултат на природната катастрофа, потпомогната од политичкиот и системски крах, кој се провлекува со години„. Тие се соочувале со „диктатура, проневера, корупција, подмитување, грабежи, банди, државна контрола на медиуми, притисоци, закани и линчување на политички опоненти, непотизам, висока стапка на невработеност, сиромаштија, несоодветно образование, преферирана елита и мнозинство, дискриминирана сиромаштија и малцинство, изборни нерегуларности, манипулација на тендери, нетранспаретност, урбана мафија, криминални банди заштитени од челниците кои ги тероризираат локалните бизниси и инфраструктура, нефункционално и од властите контролирано судство, политички и општествен систем кој постојано гради култ на личности, наместо функционален систем граден и одржан од граѓанството„. Несомнено сево ова е точно во голема мера, но нека каже некој кој од овие изрази не го чул за опишување на состојбите во нашево државиче. Доколку ги прашате граѓаните, сигурно истиве проблеми ќе ви ги набројат во која било источно-европска или латино-американска земја. Но, за Хаити постојат поразлични стандарди, стандарди кои се примениуваат или премолчуваат во зависност од политичката агенда. Во суштина, нема разлика помеѓу Пет Робертсон кој катастрофата ја препиша на „пактот со ѓаволот„ кој Хаиќаните го направиле за да ги ослободи од француското ропство, и Ана и американските медиуми, кои вината за катастрофата ја гледаат во пактот кој Хаиќаните го имаат направено со „лошите„ политичари сиве овие минати години. Пазете, вина за земјотрес кој ја срози и Претседателската палата, која не ќе да е фуш-градба од картон како куќарките во гетата; значи земјотрес кој веројатно ќе направеше пустош и од некој друг многу подобро проектиран град од Порт-о-принс (патем, опасноста на земјотресот на зависи само од неговата јачина, туку и насоката и фреквенцијата на земјотресните бранови). И така, за да ги спасат Хаиќаните, Американците сега им праќаат хуманитарна помош условена со 10,000 маринци и неколку носачи на авиони, и сето тоа поминува без никој во САД да го стави под прашање. А не се запрашуваат, бидејќи до сега ниту еден медиум не известува за историјата на американското воено „присуство„ во Хаити.

На кратко, Хаити бил окупиран од Американците цели 20 години (1915-1934). Цели 10 години Папа Док (еден од најбруталните и најбизарните диктатори во Латинска Америка) имал бланко поддршка од Американците поради неговата опресија врз комунистите. Првиот претседател избран на демократски избори со 75-процентна поддршка (и тоа особено меѓу најсиромашните слоеви), Жан-Бертран Аристед, кој вовел еден куп реформи со кои на сиромашните им го подобрил пристапот до образование, јавно здравство, вработување, удвоена минимална плата, земјоделска реформа, пониски цени за храна, политички слободи, распуштање на војската и еден куп други, но и се спротивставил на инсистирањата на ММФ и Американците да направи неолиберално Ел Дорадо од земјата, беше киднапиран од Американски специјалци во 2004 година и принуден да си потпише своја оставка, по што мораше да пребегне во егзил во Јужна Африка (еден од оние „лоши и корумпирани политичари„ на Ана). На овој настан претходеше меѓународна конференција за Хаити (Отавска иницијатива 2003) на која „големите сили„ Франција, САД и Канада одлучувале за иднината на земјата, без ниту еден единствен владин претставник од Хаити (Букурештска конференција, ениуан?). По превратот во 2004, Американците на власт инсталираат влада која се до сега балансира во односите со САД и други латино-американски земји, но во суштина е во хармонија со клучните американски интереси.

Кога имате земји со една ваква раскошна билатерална историја, не се ни осмелувам да сугерирам зошто може да служат тие 10,000 маринци. Полека се наслушува загриженост од некои земји дека Американците премногу ги преземаат работите во Хаити во свои раце. Но откако влегоа со толкава војска во земја во која официјално војската беше распуштена, веќе е доцна за протест. Моментално сме сведоци на најголемата политичка злоупотреба на една трагедија со цел мека окупација на земја каде што луѓето се уште умираат под рушевините. Останува уште да се обезбеди јавната поддршка за овој зафат – CNN веќе работат на тоа, а Ана Англеова доследно лиферува.

Ако сте нови во онлајн геј светот, тогаш тешко вас, бидејќи многу работи функционираат по свои сопствени законитости кои благе везе немаат со тоа како се прикажуваат. За да ви помогне во навигацијата, мои сајбер-гејчиња, Сатаниел ги прочешла македонските профили на гејромео и издвои листа на фрази кои функционираат по ова правило. Еве што велат колегите во профилите (секоја една реченица е оригинален цитат од нечиј профил), а во заграда имате мое објаснение за што навистина сакаат да кажат.

========

Изглед:

• поранешен спортист (Кога бев мал играв ластик. Сега се здебелив.)
• дефинирано тело (Ми се бројат ребрата.)
• нормално граден (Хомер Симпсон)
• крупен (дебел)
• мускулест (убаво распоредено сало)
• зрел дечко (50 и нагоре)
• млад во срцето (70 и нагоре)
• 29 (34)
• 39 (45)
• 49 (56)
• Возраста не е битна. (Барам исклучиво 20 години помлади од мене и доколку ти е тоа проблем, површен си и дискриминираш.)
• осамен (депресивен)
• дискретен (оженет)
• str8-acting (исфрустрирана педерчина)
• мажествен (Имав тешко детство.)
• фем (транс)
• нешто сосема поинакво (не сакаш да знаеш)

Секс:

• 20cm (17cm)
• 18cm (16cm)
• XL (15cm)
• надарен (14cm)
• издржлив (Тешко свршувам.)
• потентен (Брзо свршувам.)
• уни/актив (пасив)
• уни (пасив)
• стрејт (пасив)
• бисексуалец (геј, но се фолирам пред околината)
• бисексуалец, но преферирам машки (геј, но кога имав 17 години вкусив и пичка. Nevermore.)
• Пасив сум само кога сум заљубен во дечкото (кој било дечко со голем кур)
• повелете на добар ѕехххх (земете си бројче, застанете на редица и не заборавајте фискална на одење)
• STOP за феминизирани (Feminizirani, talk to the hand.)
• со сопствен стан (Мама и тато имаат фирма.)
• со сопствен ексклузивен стан (Јас сум Зоран Фризерот.)

Што барам:

• Барам секс без обврски (Испуши ми го и да те нема)
• Барам дискретен секс без обврски. (Испуши ми го во кола и да те нема.)
• Барам стабилна врска, но немам ништо против забава успут. (Ќе се ебам со кој стигнам, додека не успеам да најдам редовен ебач.)
• Барам вистински мажи, педери прескокнете ме. (Се мразам себеси.)
• Барам стабилна личност која не гледа на минатото. (Се имам изебано со пола град и тоа е јавна информација.)
• Тука сум за пријателство или нешто повеќе. (Ако не ме палиш, ќе ти предложам да останеме пријатели и ќе те блокирам на мсн засекогаш.)
• Не сум овде за секс. (Овде сум за секс.)
• Барам сродни души. (Ми се ебе.)
• Барам сродни души, иако знам дека тука нема да најдам такви. (Ми се ебе ми се плаче.)
• Тука сум само да разгледувам. (Тука сум да дркам, бидејќи за повеќе не ми стиска.)

==========

• Многу сум дарежлив кон моите пријатели. (Ќе ти платам за секс.)
• Барам некој кој добро ќе се грижи за мене. (Барам некој кој ќе ми плати за секс.)
• Нормален дечко бара нормални дечки. (Досаден, потпросечен дечко бара натпросечно убави, интелигентни и надарени дечки.)
• Не ми е битен изгледот. (Барам згоден дечко, на кого нема да му биде битен изгледот.)
• Во врска сум и не барам ништо, само пријатели. No pic – no reply. (Барам повремен ебач за поволни прилики)
• Ние сме во стабилна врска, но повремено го делиме креветот со трети. (Ние сме во монотона врска. Повремено имаме и секс, ама само тогаш кога ќе ни се приклучат и трети.)
• Тука сум за склучување нови познанства и дружења (Барам нови ебачи.)
• Не знам зошто сум тука. Онака, без врска. (Глуп сум.)
• Многу е досадно ова. Се е досадно.. (Пиши ми за да ти биде и тебе досадно)
• Не знам што да напишам овде за да попунам 50 карактери. блаааа (Немам никаква фантазија и креативност, ниту за пишување, ниту за муабет. Тапа сум.)
• Здраво, јас сум дечко од Скопје и би сакал да запознаам ок дечко за повремени средби. (Се уште не знам дека се наоѓам на геј дејтинг сајт.)
• За сите детали што ве интересираат, слободно прашајте, ќе дознаете. (освен за вистинското име, возраст, професија, место на живеење и се останато.)
• Овде има само алапачи и оговарачки тетки. (А јас поминав многу време со нив, затоа ти кажувам од искуство.)
• Надвор од сцената сум. (Не искачам по геј кафичи, бидејќи сите ги затворија.)
• Смачено ми е од сцената. (Ги поминав сите од таму.)
• До сега сум запознал само неколку дечки. (Кога ќе влезам во Бони, сите ми мафтаат.)
• Пробајте ме, нема да се каете. (До сега многу ме пробале и никој не се ми се јавил повторно за да се пожали.)
• Мразам тупење и долги муабети. (Ќе ти рипнам на кур веднаш штом те видам. И немам никакви социјални вештини.)
• Имам слика на мсн. (Глуп сум и не знам како да upload-ирам слика на сајтов. ИЛИ Грд сум, но се надевам дека на мсн ќе имаш трпение за уште некој изговор. (види во рубрика чат подоле))
• Постојат многу други начини да се најде партнер, а не преку интернет. (Не умеам да препознаам контрадикција дури и да ме ѕвекне по глава.) Бонус: Не се фалам самиот себе, но дечко како мене нема да најдете во животот.
• Многу пати сум бил повредуван во минатото. (Никој не сака да има врска со мене.)
• Обиди се да ме запознаеш вистински и да дознаеш каков сум. (Бидејќи првиот впечаток неизбежно ќе биде катастрофален.)

Откако така фино ќе се снајдете по профилите и ќе го изберете вистинскиот, разменувате мејлови со дечкото и идете на мсн, каде ве чека нов предизвик за дешифрирање:

• здр асл (Не сум користел интернет од времето на мирц)
• Што си? (Кога се ебеш претежно примаш кур во гз или им го ставаш на други?)
• Веднаш се враќам. (Нема да се вратам.)
• Чекај секунда, телефон. (Нема да се вратам во догледно време, бидејќи чатам со некој поинтересен.)
• Извини, но не барам секс. (Не барам секс со тебе.)
• Ти се премногу фин дечко за да се сведе само на секс. (Грд си.)
• *ненадејно исклучување по покажана слика* (Многу си грд.)
• Убавината е субјективна. (Грд сум.)
• Немам слика сега, бидејќи сум во интернет кафе. (Грд сум. Фотошоп не помага.)
• Прво ти прати слика. (Грд сум и немам намера да ти пратам слика, освен ако ти не си погрд од мене.)
• Од принцип не праќам слики преку интернет. (Многу сум грд.)
• Би сакал да те запознаам подобро. (Би сакал да се ебеме.)
• Имаш убава насмевка. (Би сакал да се ебеме.)
• Јас сум аматер фотограф и би сакал да те фотографирам. (Би сакал да се ебеме и да се сликаме за еден порно сајт каде што придонесувам.)
• Помини на кафе. (Помини да се плеснеме.)
• Помини на кафе, без секс. (Помини да се плеснеме.)
• Помини на кафе, без секс, ветувам. (Помини да се плеснеме.)
• Прифаќам интересни предлози за искачање вечер. (Многу ми се ебе вечерва.

И за крај ќе ве оставам со два хајлајтса кои не можев да ги сместам во листава, бидејќи се малку, ахм, посебни – екстремите до кои може да удри машкото его, пасивус версус активус, али и двата си се заслужуваат еден со друг:

• Ебам кого јас сакам и коа јас сакам, оние шо сакаат да ме ебат или ебат само нека не замараат – не сте помачо типови од мене. Тетки ебам коа сакам ама не досаѓајте, невини коа ќе изгубите невиност јавете ми се.
• Јас и самиот не сум феминизиран, туку нежен, слабичок, изгледам нормално, а многу пасивни биле љубоморни на мојата убавина и нормалното хетеро однесување… завидувале, зборувале.

Ознаки: вистинско значење, геј, онлајн, прирачник, чет

Не знам во која мера, кој како веројатно, овие денови се нешто сите се жалат како Владата била авторитативна со новиов закон, ја нарушувала автономијата на индивидуата, ќе затвореле локалите бидејќи ќе им паднел прометот, ќе ни се срушела економијата и тако даље, тако даље. Владата од своја страна не најде за сходно да заангажира ниту еден компетентен чоевк да објасни на народот од каде проилегува потребата за таквиот закон. Ним легитимноста им со простира до наредниот бенчмарк од Европската Унија и толку – чим ЕУ го бара тоа од нас, мора да е по автоматизам добро и за некоја повозвишена цел надвор од менталниот досег на обичните смртници. Затоа, збор-два против пушењето, откако лицемерно во еден друг пост ве повикував да попушиме.

Она што на сите треба да им стане јасно уште на почеток е дека пушењето веќе одамна престана да се третира исклучиво како проблем на личен избор, туку како проблем на јавното здравство и јавната економија, со што јавните власти добиваат не само легитимност, туку и обврска да преземат нешто во врска со тоа. Еве еден пар разорувачки статистики, преку кои може да се увиди од какви размери е проблемот:

-Болестите поврзани со пушењето денес се наоѓаат на самиот врв како причина за смрт. Во Америка, тоа ги надминува заедно на куп собрани сите убиства, самоубиства, сообраќајни и други несреќи, СИДА, инфективни заболувања и труења. На светско ниво, СЗО проценува дека 10% од целокупната смртност е директна последица на пушењето цигари, и најмногу ги погодува земјите во развој, а особено сиромашните. Додека на Запад процентот на пушачи постојано опаѓа, во земјите во развој тој постојано расте. СЗО исто така проценува дека во 20 век цигарите се одговорни за смртта на 100 милиони луѓе. Тоа е речиси двојно повеќе од вкупниот број на загинати за време на Втората Светска Војна (60 милиони луѓе); Значи успехот на тутунската индустрија го има истиот ефект како да ни се случиле уште две разорни светски војни оттогаш.

Несватливо е како сите оние млади либерте револуционери кои се толку потресени од страдањата и смртта на експлоатираните народи во Никарагва и Афричка Гвинеја, не се еднакво потресени од смртта на еден куп луѓе насекаде околу нас, а да не го спомнуваме страдањето на самите пушачи и нивните најблиски индиректно предизвикано преку болестите што си ги навлекуваат. Несватливо е како може да е прифатливо власта да ни ја ограничува слободата да шибаме на улица за да спречи сообраќајка, која статистички е далеку поминорен проблем отколку пушењето, но ете, немала право да ни ја ограничува слободата да пушиме каде што сакаме. Несватливо е како никој нема против да екстазито, марихуаната, кокаинот, па и хероинот, кои по сите параметри се „поздрави„ од тутунот, се не само забранети да се конзумираат на јавно место, туку и потполно криминализирани, додека за тутунот сите рипнаа бидејќи се најдоа лично погодени. Како што се гледа, ниту траг од конзистентност и здрава логика во целава работа.

“Не тој неа, туку таа го нагризува него! Пасионираниот пушач„ – слоган од Хитлерова Германија

Како е возможно тогаш ако пушењето е навистина така драматичен проблем и ден денес да ужива таква масовна поддршка? Наивно е ако мислиме дека се работи за обична неинформираност. За вакви работи секогаш треба да се прашаме „Кај се парите?„ Таму каде што се парите, таму се и интересите, а таму каде што се интересите консолидирани, таму е и моќта на креирање мислење. А парите, и тоа едно фини 100 милијарди долари се вртат во тутунската индустрија секоја година само во САД. Да ја ставиме и оваа бројка во перспектива, тоа е колку БДП-то (сите наши плати на куп) на 10 Македонии. Или во превод, толкава е економската загуба од конзумирањето цигари во САД (околу 1% од нивниот БДП). На тоа треба да се додаде и економскиот товар на здравствениот систем кој ги лекува заболените, проценет на отприлика уште толку – 95 милијарди долари. И секако, загубата на 500,000 животи годишно – непроценливо (За се друго постои Мастеркард).

Тутунските бизнис интереси одвоиле во 2007 година на пример повеќе од 10 милиони зелени за лобирање – што во принцип значи дека отишле во приватни џепови на разни владино (значи ниско) платени шефови на комисии, експерти, автори на книги, конгресмени и сенатори. Другата страна, интересите на јавното здравство не се консолидирани, немаат финансии, немаат моќ, и сево ова време го поминуваат дебатирајќи меѓу себе, и слушајќи разни Ферид Мухичи, Џо Џексони, кои пишуваат за големата анти-пушачка завера и како било кул да се врти цигарата во уста и да се биде дисидент. Ебати дисидентурата ебати. Овие два блока на интереси се во судир уште од 30-те и бизарно е што токму Хитлер е човекот кој прв повел жестока кампања против пушењето во интерес на здравјето на германската нација. Жалосно, по него не се нашле владетели со такви лични хирови, но свеста кај јавноста растела и почнало полека да се врши притисок врз властите и тутунската индустрија. Компаниите отпрвин си терале мајтап со овие кампањи (од таму произлегува и познатиот памфлет „Лебот е опасен„), но подоцна се повеќе и повеќе се повлекувале пред аргументите (секако на суд, каде иначе би можеле корпорациите да ја „увидат„ силата на аргументите). И ден денес слушаме одекнувања од таа нивна одбрана, дека врската помеѓу пушењето и смртноста била произволна статистика и занемарлива, со тоа што кај нас тие оддеци стасуваат со 30-годишно задоцнување, па никако да стигне и вистинската информација, која укажува на таа „произволност„:

Секој оној кој што се бавел со статистика во општествени науки, знае дека за ваков педантен график не може ни да сонува. Сепак, дури во последниве две декади се преземени ефективни мерки со кои се ограничува рекламирањето, купувањето (високи даноци) и конзумирањето цигари, со што власта конечно се стави на страната на својата јавност, и тоа даде видливи резултати – во развиените земји бројот на пушачи константно опаѓа. Тутунските компании, од своја страна, го свртеа целото внимание кон неосвоените (азиски и афрички) пазари и лансираа агресивни кампањи (и тоа особено таргетирани кон младите и жените) каде пушењето се прикажува како кул и секси, како дел од американскиот сон, и таму последователно, пушењето е во подем.

Да привршам – од сево ова недвосмислено се гледа дека пушењето е проблем број еден за јавното здравство и значаен економски товар. Позитивни ефекти нема, или се тотално маргинални (помагало во социјални контакти; исто како што на двајца убијци во ќелија ќе им се најде тема на муабет). Како такво, обврска на Владата е отворено да заземе негативен однос кон него и да направи се што може да го елиминира на долг рок. Никој не им стави нож под грло на пушачите, или тргна да ги апси, но елементарно за ваков сериозен и фатален проблем е да се обесхрабрат оние што имаат намера тоа да го прават во јавност, не само поради пасивното пушење, туку многу повеќе поради создавање јавна свест. Ниту Грујо не измислува топла вода; се работи за закон кој се применува на многу места и веќе дал позитивни резултати. Чисто како куриозитет – поддршката за потполна забрана е најголема онаму каде веќе е воведена (90% од Италијанците целосно ја поддржуваат). А што се мора, не е тешко.

Ознаки: забрана, закон, пушење, цигари

Народот својот творечки гениј го изразувал при многу свечени пригоди. Една од нив секако е и Коледе. Еве неколку песни кои традиционално се пееле за овој наш голем празник со кои „ангелчињата одејќи од врата до врата го најавувале Христовото доаѓање„:

Коледе, бабо,
Качи се на стапов,
Да го видиш Ѓоре,
Со курот голем,
Да го видиш Раде,
Со пет ока маде,
Да го видиш Аврам,
На кур да го наврам,
Да го видиш Недан,
Од Танаско ебан,
Да го видиш Стамена,
Со курот до рамена,
Да ја видиш Роса,
На кур што ја носат,
Леле блазеси је…

——

Коледе, леде,
Дедо лежит среде,
Меѓу двете баби,
Со пички без заби.
Едната му велит:
Дедо, оти дремиш,
Оти куре носиш
И крај пички постиш!
Курот беше здрав,
Дури си бев млад,
натемаго…

——–

Коледица, бабица,
Пичка лежит на стапица,
Пичка вели: оф,
Ми изникна моф,
Пичка вели танко,
Ми порасте влакно,
Пичка вели: нур, нур,
Дајте голем кур,
Оф, оф, убајна!

———

Коледе, леде,
Курот го зеле,
На пазар го носат,
Пичка да му просат,
Мала пичка сакат,
Да му бидат калап,
Голема неќи,
Цепена до плеќи,
Со капаче сакат,
Да ја галит в рака,
Сакат пичка сува,
Да ја носит ф пазува,
Блазеси му…

———-

Колинде, мелинде,
Стара баба Дина
Пичката ја скина,
Неможит да трпит
Стар кур да ја крпит,
Со конец од козина
Пичката му подзина,
Со конец от волна,
Пичката му јет полна,
Машала…

————

Баба оди по домати,
Дедо мисли колку пати.
Баба седи на два стола,
Дедо буцка одоздола.
Баба седи на топола,
Дедо гледа пичка гола.
О о о охо, охоохоо,
Коледе, коледе.

———–

И една со геј таметика:

Ебале се двама
У чичина слама,
Пратиле телеграма
Да дојдат још двама,
Јавиле по телефон
Да дојде чичко Андон -
Да тури куртон,
Да ебе и он.

———

Честито Коледе на сите!